هر شب فـزاید٬ تـاب و تـب من

وای از شـب من٬ وای از شـب من

یـا من رسانـم٬ لـب بر لـب او

یـا او رسانـد٬ جـان بر لـب من

استـاد عـشـقـم٬ بـنشیـنی و بـرخـوان

درس مـحبت٬ در مکـتب من

رسم دو رنـگی٬ آئـین مـا نـیست

یـکـرنـگ بـاشد٬ روز و شـب من

گـفـتم رهی را٬ کـامشب چـه خـواهی؟

گـفت آنـچه خـواهـد نـوشـین لـب من.

من و تـو

در دو پـرنـده کـوچـک پـنهـانـیم

که زیـر فـواره هـای عـشق

نـغـمه بـر می چـیـنند.

چـه بگــویم

غـصه نـانم امـان بـبریـده است

و تـو تـکـرار کـنان

آه از عـشق هـم آخـر سخـنی بـایـد گـفت

چـه بگــویـم از عـشـق؟

مـن کـه صـد در بـه ادب بـگــشودم

و دو صـد پـند پـدروار مـرا

بـه سوی بـیکـاری سوقـم داد

بـه سوی بـیمـاری

چـه بگـویـم بـا عـشق؟

یـک شـماره تـلفن

که حروفــش هـمه در دفـتر من سایــیده است

و نـشان و نـام صـاحـب آن

زیر صـدها خـط درخـواست زهـم پـاشـیده است.

در زورق یـادت

مـسافـری بی پــیکرم

جـا مـانـده ام

در بـرزخ خـاطـرات.