گـلواژه ای به سپـیدای ماهـتاب و سپـید است

با عـطر بـاغ اطلسی

و دشت های گـرم شب بـوهای دشتـستان

نـامـت گـل هـزار بـهار نـیامده است

نـامت تـمام شبهایـم

و گـستره ی خـمیده رویـاهایـم را

پــُر می کند

و در دهـانم

مـانند مـاه در حـوض٬ مـد می شود

نـامت در چشمانم

چون لالـه٬ سرخ

چون نـسترن٬ سپـید

و مثـل سرو٬ سبز می ایستد

نامت مژگانم را دُر می گیرد

نامت در جانم

گـُر می گیرد.

 

---

 

شبی به خلوت پر ماهتاب ِ من بگذر

ز کوچه های گل افشان ِ خواب من بگذر

بپوش پیرهن ِ سایه مرا بر تن

برو به چشم ِ من از آفتاب من بگذر

چو شبنمی تو به گلبرگ ِ بسترم بنشینی

ز باغ های تَر ِ عطر ِ ناب من بگذر

چو موج سد ِ بلند ِ شکیب من بشکن

سفینه وار ، ز موج شتاب من بگذر

شبی درازترم از شبان ِ تیره قطب

درون ِ وحشت ِ من ، ماهتاب ِ من بگذر.

 

---

 

تو مثل لاله ی پیش از طلوع دامنه ها

- که سر به صخره گذارد٬

                    غریبی و پاکی

ترا ٬ ز وحشت توفان ٬ به سینه می فشرم

عجب سعادت غمناکی!

 

---

تو ظـریفی

 

 

مثـل گلدوزی یک دختر عاشق

 

 

-        که دل انگـیزترین گلها را

 

 

روی روبالشیِ عـاشق خود می دوزد .

 

 

با تو بودن خـوبست

 

 

تو چـراغی ، من شب

 

 

که به نور تو کتابِ دلِ تو

 

 

و کتابِ دلِ خود را که خطوط تن تست

 

 

خوش خوشک می خوانم

 

 

تو درختی ، من آب

 

 

من کنار تو آواز بهاران را ، می خندم و می خوانم

 

                                    می گریم و می خوانم .

 

 

با تو بودن خـوبست

 

 

تو قـشنگی

 

 

مثل تو ، مثل خـودت

 

 

مثل وقتی که سخـن می گوئی

 

 

مثل هر وقت که برمی گردی از کوچـه به خـانه

 

 

مثل تصویر درخـتی در آب

 

 

روی کاشانه ، در چشمان منتظـرم می روئی .

 

---